Press "Enter" to skip to content

Category: weblog

Wakduiken: paniek onder het ijs

AMSTERDAM – Zit je dan. Tot je kin in een pak gehesen, grote blauwe zwemvliezen aan je voeten, handen warm weggestoken in eveneens blauwe, rubberen vingerhandschoenen, met je billen op de rand van een ijswak. Een wak in het prachtig bevroren meer van Tignes, een sneeuwparadijs in de Franse Alpen op 2100 meter hoogte. Het klonk zo leuk toen we de uitnodiging ontvingen. Maar eenmaal klaar voor de duik, een ijswakduik, is het ineens een stuk minder aantrekkelijk.

Dat drie van de deelnemers mij enthousiast voorgingen en met geweldige verhalen nu weer gewoon veilig op het ijs staan, kan me dus even helemaal niets schelen. En dat er een ervaren duiker mee gaat, ook niet. Ik ben ineens heel zenuwachtig. Natuurlijk zal er niks kunnen gebeuren. Ik zit vast aan een touw, tientallen mensen in de buurt, niks aan de hand. Maar toch… Ik moet wel zélf onder dat ijs schuiven.

Koud is het niet. Helemaal niet zelfs. Met zo’n pak aan, kan geen vezeltje in je lijf voelen hoe koud het boven of onder het bevroren water is. Daar ben ik ook niet bang voor. Ik weet eigenlijk niet waarom ik ineens zo gespannen ben. Het is gewoon het idee onder het ijs te belanden. Stel nou dat ik daar beneden rare dingen ga doen. Gewoon uit paniek of zo? Of stel dat ik geen lucht krijg? Zoiets. Dat zou toch kunnen?

Wereldomroep speelt maar door

HILVERSUM – Vakantie. Dat is het eerste waar honderdduizenden Nederlanders aan denken als het woord Wereldomroep valt. Het piepen, fluiten en kraken van het kortegolf radiootje hoort daar ook bij: vér van huis, maar toch nog een lijntje met Nederland. Aan de ontbijttafel éven luisteren of er ‘thuis’ nog wat bijzonders is gebeurd.

Een beetje oubollig, soms wat belerend, in elk geval objectiever dan de gewone Hilversumse omroepzuilen, menen trouwe luisteraars. Ondanks alle nieuwe ontwikkelingen in de communicatietechniek lijkt de rol van de Wereldomroep nog lang niet uitgespeeld. Integendeel.

“De spruitjeslucht is hier langzamerhand wel opgetrokken”, vindt presentator Peter Broekman van het populaire lunchprogramma ‘Nederland Centraal’. “Natuurlijk passen we ons aan”, zegt hij. “We denken zeker niet alleen aan de in het buitenland wonende Nederlanders, maar richten ons in deze vakantietijd natuurlijk speciaal ook op de vakantiegangers.”

“Dat wij soms wat belerend en uitleggerig overkomen, heeft te maken met het feit dat veel van onze luisteraars in het buitenland al járen weg zijn uit Nederland. Gaat het dus over Melkert-banen, om maar wat te noemen, dan móét je dus wel even kort uitleggen wat dat voor banen zijn”, legt directeur Lodewijk Bouwens uit.